Ustawa o kredycie hipotecznym – jakie zmiany wprowadza?

Ustawa z dnia 23 marca 2017 roku o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz. U. 2017, poz. 819) weszła w życie kilka miesięcy po jej ogłoszeniu. Na jej podstawie znacząco przeobrażono panujące dotychczas reguły udzielania różnym podmiotom kredytów hipotecznych. Trzeba mieć świadomość, że za jej wprowadzeniem w polskie ustawodawstwo stoją rozmaite dyrektywy Parlamentu Europejskiego oraz Rady Unii Europejskiej, na mocy których pozbawieni dotychczas prawnej ochrony konsumenci myślący o zawarciu z bankiem umowy o kredyt hipoteczny zyskali właśnie taką ochronę. Ustawa ta zawiera szereg rozmaitych rozwiązań gwarantujących bezpieczeństwo kredytobiorcom. W niniejszym artykule przedstawimy najważniejsze z nich.

Ustawa o kredycie hipotecznym – jakie zmiany wprowadza?

Ustawa o kredycie hipotecznym – jakie zmiany wprowadza?

 

Zakres zagadnień uregulowanych przez ustawę

W rzeczonej ustawie wskazuje się przede wszystkim, w jaki sposób oraz w jakim trybie wolno zawierać umowy o kredytach hipotecznych. Ponadto określa ona zakres praw i obowiązków tak kredytodawców, jak i kredytobiorców, a także różnego rodzaju pośredników i agentów biorących udział w zawieraniu tego rodzaju umów. W jej ramach szczegółowo omawia się także problematykę konsekwencji, jakie niesie za sobą niedopełnienie warunków umowy przez kredytodawcę oraz pośredników kredytów hipotecznych i agentów. Zwraca się tutaj również uwagę na czynności kontrolne sprawowane nad pośrednikami i agentami.

Rodzaje umów, do których stosuje się ustawowe regulacje

W głównej mierze wymienia się tutaj przede wszystkim umowy o kredyt hipoteczny, czyli takie umowy, w których bank pełniący role kredytodawcy udziela na rzecz konsumenta kredytu albo przyrzeka mu, że udzieli mu kredytu w oparciu o hipotekę albo inne prawa dotyczące nieruchomości mieszkalnych. Zakres definicji kredytów hipotecznych rozciąga się również na kredyty, z których środki zostaną przeznaczone na remont domu lub mieszkania, pod warunkiem, że zostały one zabezpieczone hipoteką. W świetle powyższego kredytodawcą może stać się tylko bank krajowy, określony oddział zagranicznego banku funkcjonującego w Polsce, instytucje kredytowe oraz ich oddziały, a także tzw. SKOK-i, czyli spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe. Prawo to ze względu na różne nadużycia nie rozciąga się natomiast na firmy pożyczkowe.

Najważniejsze zasady

Kredyt hipoteczny zgodnie z ustawą może być udzielany tylko w walucie, w której klient otrzymuje większość środków na swoje utrzymanie. Reklama tego rodzaju kredytów musi być jasna, jednoznaczna i czytelna, a przede wszystkim wiarygodna – pod żadnym pozorem nie może ona wprowadzać konsumenta w błąd, na przykład oferując w jego mniemaniu niskie koszty takiego kredytu. Przed podjęciem ostatecznych decyzji co do wzięcia tego rodzaju kredytu czy też nie konsument musi zostać rzetelnie poinformowany o skutkach takiego kroku. Ustawa obliguje:

  • banki,
  • pośredników,
  • agentów,

do udostępnienia klientowi w każdym czasie oraz w postaci elektronicznej odpowiednich informacji, które będą w stanie rozwiać wszelkie jego wątpliwości. Muszą oni także na wyraźne żądanie klienta pokazać mu porównanie różnych kredytów hipotecznych tak, aby mógł on wybrać najkorzystniejsza opcję dla siebie.

Przed przyznaniem konsumentowi kredytu należy najpierw rzetelnie ocenić zdolność konsumenta do jego spłaty, równocześnie informując o kryteriach takiej procedury. Jeśli ocena taka została przeprowadzona niewłaściwie, nie można w oparciu o nią rozwiązać umowy o kredyt hipoteczny, chyba że nowe ustalenia poprawiłyby sytuację klienta względem banku. Jeśli wniosek o udzielenie kredytu zostanie zaopiniowany negatywnie, trzeba o tym fakcie niezwłocznie powiadomić samego zainteresowanego, informując go także o przyczynach. Kredyty hipoteczne nie mogą być sprzedawane w pakiecie z innymi usługami lub produktami finansowymi, stanowią one bowiem oddzielny produkt, którego zakup nie może być uzależniony od nabycia innych produktów. Jeśli konsument wcześniej wywiąże się ze swoich zobowiązań kredytowych, wówczas całkowita kwota należności powinna zostać obniżona o wysokość odsetek, które musiałby spłacić, gdyby zajęło mu to dłuższy okres czasu.

 

 

Możliwość komentowania jest wyłączona.